Mirovekî xemgîn e, yê ku êşên kûr di dil de vedişêre, lê, lêvên wî bi vê rengî çê bûne, ku bayê keser û
qêrînan tê bi ser de, tê xuya ku ew wek mûsîkek xweş e. Ya dike ku ew xemgîn e, di werzekî çêlan de, hêdî hêdî diêşe wek gotinên ji êgir werin gotin, ew qêrînên wan nikarîbûn bigihêjtana guhên gayan ku wan bitirsînin, ji wî re wek mûsîkek xweş e
Qelfên mirovan li serê helbestvên kom dibin û dibêjin: Dîsa bistire lo!, wek were gotin, xwezî êşên nû canê te biêşînin, û xwezî lêv pirpitî wek xwe bimînin; jiber ku qêrînê, dê em bitirsandana, lê mûsîk xweş e. û rexenvan ber ve tên, û dibêjin: Ev tişta rast e, û wisa be gerek, ligor qaîdeyên ilmê bedewitîyê
Niha me ew fehm kir, ku rexnevanek jî wek helbesvanekî ye, bi qas tayê mû wek hev in, li ba wî tişt ji bilî êşa dil tine ye, li ser lêvan mûsîk tine ye. Binêr, jiber wê ez dixwazim karkerek bim, berazan xwedî bikim li bajarê Amagerbro û ji berazan ve werim fehm kirin, çêtir e ku ez helbestvanek bim û ji mirovan ve şaş bêm fehm kirim
_____________________________________
Ji danîmarkî hatiye wergerandin ji alîyê min ve, Ⓒ Darakurdokopîkirina bêyî ku çavkanîya wergerê were binavkirin qexe ye
:Çavkanî
http://sks.dk/EE1/txt.xml#ss27
Ji pirtûka Søren kierkegaard(Sêurin kêyêrkegard) Enten - Eller, perçeyê ewil
ليست هناك تعليقات:
إرسال تعليق